Truskawki ciągle jeszcze pachnące, ale po ostatnich ulewach jakby bardziej wodniste.

Na Górkach Szymona w Zalesiu Dolnym ruch i na alejkach i na wydmach i w wodzie. © teich

Poprzedni odcinek zacząłem w Dęblinie i zakończyłem w Garbatce Letnisku. Tym razem zacząłem w Garbatce Letnisku i przez Molendy, Żytkowice, Laski, Pionki, Suchą ,Jedlnię Letnisko, Groszowice zakończyłem w Lesiowie, najdalszym od Warszawy przystanku  z którego można już jechać pociągiem na ciągle modernizowanym odcinku linii nr 8 pomiędzy Warką a Radomiem. Ponoć od 28 czerwca ma być przejezdny jeden tor aż do Radomia. Nareszcie.
Wczoraj głównie zbierałem punkty do złotej Ziemi Radomskiej w stopniu złotym , odznaki Legionów Piłsudskiego ( tereny wsi Laski i Anielin były areną działań Legionów w 1914) oraz odznaki " Szlakiem zabytków sakralnych" również w stopniu złotym. Z ciekawych krajoznawczo rzeczy to mauzoleum legionistów w Żytkowicach.  Przetrwało ono cały okres socjalizmu więc spodziewałem się czegoś małego, a to co wyrosło mi nagle gdy wyjechałem ze ściany lasu zaskoczyło mnie swą wielkością, zdumiałem się i zadumałem. Warte odwiedzenia są również kościół św. Barbary w Pionkach i kościół św. Józefa w Jedlni Letnisku. W ogóle sama Jedlnia ma swój klimat, trochę otwocki, trochę mazurski, bardzo ciekawe miejsce. Co do samych ścieżek puszczańskich to się nie zagłębiałem około kilometrowy odcinek pod Molendami poszedłem głównie pieszo . Opona 28x700 jest za wąska na puszczańskie w dużej części piaszczyste drogi. Jeszcze tu powrócę by tym razem zanurzyć się w głąb puszczy ale muszę mieć rower na szerszych oponach.

Pierwszowojenny cmentarz w Molendach © teich

Krzyż na pomniku w mauzoleum Legionów Piłsudskiego - Żytkowice © teich

Urząd miasta i gminy Pionki - wewnątrz bardzo nowocześnie i elegancko. Z ukłonami dla Pani z sekretariatu © teich

Kościół Suchej pod wezwaniemświętego Idziego © teich

Siedziba władz gminy Jedlnia Letnisko © teich

Bardzo ładny drewniany kościół pw. św. Józefa Oblubieńca w Jedlni Letnisku © teich

To chyba pierwszy raz w tym roku ,że od początku jechałem na krótki rękaw. Pewnoć zmarzluch ze mnie.
*-Powrót w klimatach nadmorskich. Plaża wilanowska jest tak bogata w piasek i przestrzeń , że plaże Łeby, Mierzei Helskiej czy okolic pomiędzy Kołobrzegiem a Ustką mogą tylko pozazdrościć. Jak dojechałem było niemal pusto, jak robiłem wycof to kilkanaście par szło w stronę plaży. Do tego ponoć bardzo miła woda w Wiśle ( cokolwiek by to znaczyło), o czym poinformowały mnie dwie emerytki. Nie skorzystałem, choć plaża jest dobre 10 km powyżej zrzutu ścieków trzaskowianki.

Jak się już przejedzie przez kilkadziesiąt metrów łęgów oczom ukazuje się bezmiar piasku - plaża wilanowska dla tekstylnych © teich

Pchanie roweru przez ten piasek nie jest łatwe a w upale jeszcze uprzykliwsze, ale widok wody równoważy pot lejący się po plecach. © teich

W ubiegłym roku widoczna łacha była wyspą. Albo mniej wody , albo zmienność koryta, albo jedno i drugie wspólnie. © teich

Wielka kupa piachu niczym wydma w Słowińskim Parku Narodowym © teich
I po co jechać nad morze gdy te same klimaty są w zasięgu spaceru rowerowego?

Dla rozciągnięcia kości wieczorna jazda relaksacyjna.

Na sobotni deser  13 zł za łubiankę, przepyszne.

Miałem wracać wzdłuż Wisły i zajrzeć na plażę wilanowską, ale pojawiła się wrzutka i trzeba było cofnąć się na Ursynów.

Lato w mieście © teich

Dziś i ja przyjąłem zlecenie kurierki ze zwrotami do sklepów w Jankach.  Przy okazji rozpocząłem kolekcję kościołów dekanatu ursuskiego.

Rozpoczynam poznawanie dekanatu ursuskiego- pod zdjęciami nazwy ulic a nie wezwań. © teich

Bez historii. Na ddrkach tłoczno rowerzyści, hulajnożyści, wrotkarze, jeźdźcy jednokółek ( nie wiem jak się nazywa takie urządzenie elektryczne z jednym kółkiem, na którym się stoi gdy się jedzie).

Mewy na piaszczystym odsypisku Jeziorki © teich

Powrót przez park konstanciński. Mam słabość do tych  mokradeł, zdumiewają mnie za każdym razem energią i gwarem ptasim. I z komarami , muszkami i innym latającym "planktonem" w gratisie ;-)


Ptasi raj © teich
Wczoraj był jakiś dzień rozkojarzonych kierowców. Gdy przekraczałem Przyczółkową w Powsinie, stłuczka pod światłami, gdy przejeżdżałem obok Sparty Jazgarzew stłuczka pod bramą klubu, żona wróciła z pracy też wspominała, że była świadkiem najechania. 

Praktycznie każdego dnia roboczego przejeżdżam bliżej lub dalej świątyni Opatrzności Bożej , do której nigdy wcześniej nie wszedłem. poniedziałek 14 czerwca był dniem , gdy po raz pierwszy zawitałem wewnątrz jej progów. O ile zewnętrzny wygląd skłania do różnych opinii. to moim zdaniem wnętrze jest wporzo.

Wiel było zdjęć pokazujących z różnych perspektyw świątynię Opatrzności Bożej na Wilanowie, a ja chciałem pokazać widok z progu świątyni na lemingrad © teich